Cuma, Mart 09, 2018

Köyde birgün



Bugün geldiğimiz günden beri ilk defa sessiz ve sakin bir şekilde köy evimizde bulunan minderin üzerine kıvrıldım. Karşımda çokta yüksek olmayan küçük korkuluklu pencere vardı. Biraz yerden olduğu için sen dışarıda olan biteni görürsün, ama evin iç kısmı görünmez. Bunun için perdeyi sonuna kadar açtım. Daha güneşin etrafı ısıtacağı vakitlerde siyah bulutlar kaplamış, dışarıdaki şiddetli rüzgar pencerenin kovuklarından çıkardığı sesle anlaşılıyordu. O gün dışarısı çok soğuktu. Yağmur yağar diye bi ümit bekledim ama yağmadı:(
  Uzun süre oturmayı pek beceremeyen ama hiperaktifliğinide 11 , 12 yaşlarında kaybetmiş biri olarak elime hemen telefonumu alacaktım, ama pencereden bakarken çoğu tamamlanmış bir kısmı yarım kalmış, duvarın yarım kalmış olan kısmından birkaç çocuk geçtiğini gördüm.İlgimi birkaç çocuğun arasında sadece biri çekti. Diğerleri yıkık yarım duvarı geçtikten sonra bir daha görmedim , geriye dönmediler, Telefonu almamı engelleyen o çocuk hariç!
  Pencereden izlediğim manzarayı daha da dikkatli izlemeye başladım. Duvardan sokağın bir kısmını görebiliyordum. Köydeki bazı insanların duvarları hariç genelde duvarlar yüksek olur. Yerimde otururken benim Gördüğüm tek şey kerpiçten yapılmış bir ev ve o çocuktu. Her insan evinde sobanın kenarına kıvrılmışken o Hızlıca eve girdi, 1 , 2 dakika sonra kapıdan küçük soğuktan morarmış elleri ile bütün gücüyle dört tekerlekli bisikletini çıkarmaya çalıştı. Yüzündeki tebessüm içindeki heyecanın verdiği güçle bisikletine bindi. Gözünün önüne inen beresini ikide bir yukarıya kaldırıp bisikletini sürmeye devam etti.Komik bir hali vardı. Üşüdüğü ellerinden ve yanaklarından anlaşılıyordu,yüzüne vuran rüzgara aldırış etmeden.. ama öyle heyecanlı sürüyordu ki bunun her çocuk gibi farkında değildi. Belki 10 dk bile durmadı, kapıdan bir kadın annesi veya başka bir yakını onu içeriye girmesi için tembihler gibi evi gösterdi. Uslu bir çocuk gibiydi , hemen içeriye doğru bisikletini sürdü.
Ama o 10 dk bugünün en güzel zamanıydı hem benim için hemde o çocuk için:)
Çünkü, o rüzgarlı soğuk havada onu mutlu eden şeyleri yapmaktan çekinmedi. Çocuktu ama yinede 10 dk içinde mutluluğunu yaşamak istedi,kaçırmadı.
Bazen herşeyin tam tıkır olması için uğraşırım yaptığım işlerden mutlu olmak için ama hep yarım kalır tadını çıkaramam. Benim için "herşeyin çokta uyumlu olmasının gerekmediğini anlattı. O çocuk farketmedi ama ben bundan kendime bir ders çıkardım.
  Bu dünyada en olmaz dediğimiz zamanların bizim için en mutlu geçecek vakitler olduğunu bilmeliyiz ki hayattan zevk alalım.
  Bizi mutlu eden her şey sınırsız ve kuralsız olmalı işte o zaman bütün günler yüzümüzdeki tebessüm içimizdeki heyecanla biter...
"Köyden küçük bir anı:)"

6 yorum:

  1. mis gibi bir köy havasına ihtiyacım var ..

    YanıtlaSil
  2. çok çok güzel anlatmışsın yaaa, hem iyi gözlem hem deeee ne duyarlı bir an :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim :)))
      O pencere varya o pencere ne içten olaylara şahit olundu orda:))

      Sil
  3. Çok güzel anlatım çok güzel yazı. Bu arada merhaba

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merhaba :)
      içten yorumunuz için teşekkür ederim.
      Hoşgeldiniz:)

      Sil

Yorumlarınız ilgiyle okunuyor...